Dag 16: Terug naar Colombo

Hoe dichter we bij Colombo kwamen, des te drukker werd het op de wegen. Vanaf Mount Lavinia was het koekenbak. Nog een kleine 10 kilometer te gaan en we gingen centimeter per centimer vooruit, tot we volledig stilstonden in Wellawatta (district 6). Wij moesten naar Colombo 3.

Ik begreep er niets van. Toen we de wagen opgepikt hadden, was het bijlange zo druk niet geweest. De ochtendspits had al achter de rug moeten zijn en voor de avondspits was het te vroeg. Het was een ordinaire maandag.

Een eindje verder zagen we de oorzaak van de verkeersellende. Een religieuze processie nam een volledige drievaksbaan in die parallel liep met onze weg, met een verkeersinfarct tot gevolg. Over de laatste kilometers deden we meer dan een uur. In ons gat dreigende Tata-bussen, voor ons hevig manoeuvrerende driewielers. En af en toe een checkpointje om het helemaal gezellig te maken.

We bereikten uiteindelijk het Galle Face Hotel, dat we op dag 2 al hadden gespot van op de Green nadat we de wagen afgehaald hadden. Ons kamertje (13m lang x 5m breed + badkamer) ligt in de Classic Wing. Het is een hoekkamer dus hebben we zicht op Galle Road, de Green èn de oceaan.

De kamer is een beetje afgeleefd maar wie in de Classic Wing verblijft, doet dit juist voor de 'oude glorie'. Onze kamer is -zoals gezegd- gigantisch en er is een blinkende parketvloer. In onze kleerkast kan een volledig gezin logeren en de make-up-tafel zou gerust van bij de Queen herself kunnen komen.


De gangen ruiken naar boenwas en van boven tot beneden lopen grote rode tapijten. De lift is een ijzeren kooi met manuele schuifdeuren. (Wij nemen meestal de trap, daartoe aangespoord door enkele bordjes: Kom, het is maar 1 verdieping meer, neem de trap, dat is gezond voor u!)

Onze Wing is in de main building. Hier maakt een mens al eens iets mee. Hier ziet een mens al eens iets. Waarover later meer.

De Regency Wing is de vernieuwde vleugel en ligt helemaal aan de achterzijde. In een modern hotel met moderne kamers kan je overal logeren. Where is the fun in that?

Met de mannen van Malkey hadden we afgesproken dat zij de wagen zouden komen ophalen aan de Galle Face. We hadden gebeld en mochten iemand verwachten rond drie uur, die ons zou bellen op de kamer. Dan maar roomservicen en wachten geblazen.

Hingen wij hier door ons raam, ten volle genietend van de Green en den traffiek, passeert die processie toch wel niet zeker! (Filmpjes volgen later.)

Onze vriend van Malkey was een oudere man die deftig zijn tijd genomen had. Hij kwam ongeveer een uur te laat. Aangezien Malkey maar een paar districtjes verder ligt, moet hij daar toch wel zijn best voor gedaan hebben. Toch, wij waren blij dat we niet moesten gaan zoeken. Ik kon het ongeveer lokaliseren, maar die eenrichtingsstraten zijn killers. Waarborg mooi teruggekregen en bij deze een aanbeveling: Wie zelf wil rijden, is bij Malkey aan het juiste adres!

Toen we later op sportieve wijze de Green aan het verkennen waren, bleek dat de processie -koeien inclusief- een uurtje lunchpauze zou nemen voor ons deur. Al gauw werden we aangeklampt door enkele sympathieke processiegangers. We konden -onder voorbehoud- opmaken dat het een Hindu-processie was, waarbij een schrijn in koets door de straten werd getogen, van een punt in het Zuiden van Colombo naar de 'Seatemple' in het Noorden van Colombo (Pettah?).

Van al die emoties was mijn batterij gisteravond uitzonderlijk vroeg leeg. Rond 8uur ben ik als een blok in slaap gevallen, tot ongeveer 8 uur deze morgen.

Aja, we hebben ook de 92-jarige 'doorman' Kuttan reeds gezien. In dienst van het jaar '42. Van een lange carrière gesproken!